تقدیم به همه دوستانی که به نوشته‌‌های خسته کننده‌ام علاقه نشان می‌دهند.

- من آدم پر کاری هستم. این را اطرافیانم می‌دانند چون شاهد فعالیت‌های ادبی‌ام هستم. چندتایی از این دوستان برایم متاثر و متاسف می‌شوند. خودشان اعتراف کرده‌اند. پشت سرم حرف‌هایی زده‌اند و چند قطره اشک برای جوانی‌ از دست رفته‌ام ریخته‌اند. بنابراین اگر چیزی تو محیط وب نمی‌گذارم دلیل‌اش کم کاری نیست. نوشته‌های من بلند هستند و به درد این محیط نمی‌خورند.

- این یک داستان حدوداً 70 صفحه‌ای است. از چهارم فرودین شروع‌اش کرده‌ام. شیره‌جانم را گرفته است. در هر ویراستاری به شکلی خود را نشان می‌دهد. دوستانی که در جریان روایت اول بودند، گمان نمی‌کنم حالا و اکنون، احساس آشنایی با این بخش داشته باشند. چند تصویر دارم که مدام می‌آیند و به شکلی خودشان را نشان می‌دهند. این تصویرها را دوست ندارم چون خودشان را به من تحمیل می‌کنند. همچنان که این داستان خوداش را به من تحمیل کرده است.

- داستان تمام شده است. منتها هر بار به شکلی خودش را عوض می‌کند. ظاهراً هم کاری از دست من ساخته نیست. به قول آقای محمدرضا صفدری عنان‌اش را رها کرده‌ام به حال خودش. بنابراین هیچ دلیلی ندارد که احیاناً اگر روزی به شكلي ديگر چاپ شد، دوستان تعجب کنند. اگر کسی هم علاقمند باشد می‌تواند در یک کار آن لاین مشارکت کند و در نوشتنش کمک کند. منتها پایانش از آن من است و هیچ احدی نمی‌تواند پایان آن را تغییر دهد.

نکته بهتر از حسن، می‌خواهم امسال داستان منتشر کنم، نکته هزار بار بهتر از حسن این که می‌خواهم‏, بهترین داستان ایران در سال 86 نویسنده‌اش من باشم.

 

۱

مدتی است خط می‌کشم روی عمرم. شش خط راست می‌کشم و هفتمی را کج می‌خوابانم روی بقیه‌. هر شب دوره می‌کنم خط‌های عمرم را. مثل زندانی‌ها می‌خواهم بنویسم "این نیز بگذرد". آشکارا به خودم دروغ می‌گویم. برای همین باورم نمی‌شود. زیر سبیلی به خودم می‌خندم.

صبح‌ها، لایه‌ی کدری از مه، روی شیشه می‌ماسد. دلم تنگ است. به شیشه‌ها چشم دوخته‌ام. جایی که پشت آن، زنم خوابیده است. صبح بیدار می‌شود و از من می‌خواهد چیزی بکشم روی شیشه مه گرفته.

هر بار تصویری می‌کشم. خیلی وقت‌ها زنم را می‌کشم. دامن بلندش را به دستش می‌دهم. دامنش را تا مچ ساق‌هاش بالا می‌کشم تا خیس نشود. می‌خواهم از یک حوض بلوری بگذرد. عکسش تو حوض بلوری بیفتد و حوض بلوری تو چشم‌هاش.

خودم هر بار که نگاه می‌کنم از دیدن ساق‌های بلوری‌ زنم لذت می‌برم.

امروز، می‌خواستم یک آهو بکشم. از آن‌‌ها که بوی مشک می‌دهند. خیلی شبیه زن هستند. آرام و سر به زیر هستند و طوری نگاه می‌کنند که انگار می‌خندند. یکی بکشم که خیلی شبیه زن خودم باشد‌.

 اما انگار نمی‌شود. حالت ندارد. بدنش تاب بر نمی‌دارد و پاهاش دراز  و بی‌قواره است .

 شاید هوا خیلی سرد است. آهو سر می‌خورد روی شیشه. پاهاش کج می‌شود. می‌لرزد روی مه شیشه. آهویم بی‌قراری می‌کند. هیچ جور راه نمی‌دهد.ً چشم‌های آهویم می‌گوید بوی غریبه‌ای می‌آید. بدنش عین خرگوش کوچکی، لرزان شده است. آهوی امروزم به دل نمی‌نشیند. این آهو، هیچ رقم آهو نمی‌شود.

تصویر را عوض می‌کنم. می‌خواهم یک بز کوهی ب‌کشم با شاخ‌های بلند و کشیده که سر و دستش را به طرف آسمان بالا برده است. دست‌هاش برسند تا لبه شیشه‌های کنار دیوار.

زنم از لای پتو نگاه می‌کند. شیشه‌‌های مه گرفته حجاب می‌شود میان من و زنم. بز کوهی را با کف دست کنار می‌زنم تا زنم را بهتر ببینم. سرش را به نشانه فهمیدن تکان می‌دهد. می‌دانم نفهمیده است. از اشاره‌‌هاش می‌فهمم. از شکل قلبی که می‌کشد و لبخندی که بی‌هدف در فضا منتشر می‌شود، در جایی دور از دسترس من و زنم. جایی میان شیشه‌های مه گرفته. این را از آهویی که رم کرده و بزی که حالا دیگر شک دارم که نر است یا ماده می‌فهمم.

به صبح خیلی مانده است. قلت می‌زنم. زنم هنوز بیدار است. او هم همین‌طور.

 

2

زنم لباس خواب ارغوانی‌اش را تنش می‌کند.

می‌گوید، داخل یک استوانه‌ی شیشه‌ای افتاده‌ام. از داخل استوانه‌، به منظره‌ی سلاخی گله‌ای اسب،‌ نگاه می‌کنم. اسب‌ها، آرام سرشان را پایین می‌آورند. خیره می‌شوند به دشت، به رودخانه‌ی خروشان روبرو، به جایی که می‌توانستند در آن‌ را رها شوند. سینه بسپارند به سنگینی لایه‌های کدر آب. تا گردن در آب فرو روند و از آن طرف خارج شوند.

اسب‌ها، بی‌حرکت ‌ایستاده‌اند. شبیه مجسمه‌های خسته‌ی سنگی هستند که در گذر باد و باران تن‌شان ساب رفته باشد.

سواره‌ها، پیاده می‌شوند. شیشه‌های نوشیدنی را از جیب پالتو، بیرون می‌آورند و لاجرعه سر می‌کشند. آن‌ها با خونسردی، تفنگ‌های خود را تو سر اسب‌ها، خالی می‌کنند.

هیچ صدایی از اسب‌ها به گوش نمی‌رسد. اسب‌ها یکی یکی می‌افتند. دشت پر می‌شود از صدای گلوله و لاشه‌ی اسب‌.

سواره‌ها با نظم و ترتیب خاصی، عقب‌گرد می‌کنند. سکوت بر همه جا حاکم می‌شود.

سواره‌ها، لبه‌ پالتو را بالا می‌کشند. و لاقید از محل سلاخی اسب‌ها دور می‌شوند. می‌روند به سمت رودخانه. وانمود می‌کنند که خونسرد هستند، هیچ کس به عقب برنمی‌گردد.

زنم قلت می‌زند. به من می‌فهماند که بیدار است. می‌خواهد گونه‌هام را لمس کند. نمی‌شود. هیچ کدام خواب نیستیم. من و زنم نمی‌خواهیم بیدار شویم. او هم بیدار است. با کفش‌های خشک واکس نخورده‌اش، با خس‌خس سینه‌اش، میان من و زنم نشسته‌است و سیگار می‌کشد. خاکستر سیگارهاش را پوش می‌کند روی تخت ما. زنم از بوی سیگار تنفر دارد. قلت دیگری می‌زند. به ما پشت می‌کند.

 

3

حالم خوش نیست.

دهانم طعم لاشه‌ی اسب مرده می‌دهد. حالم از خودم به هم می‌خورد. شهر دور سرم دوار است. آدم‌ها تو سرم می‌چرخند. نمی‌دانم برای اسب‌ها، دل بسوزانم یا برای سوارها.

باورم نمی‌شود. چیزی را انکار نمی‌کند. نمی‌گوید، اشتباه می‌کنی. دوست داشتم قیافه حق به جانب می‌گرفت. دست می‌زد رو تخت سینه‌ام. یقه‌ام را می‌چلاند. می‌گفت:

من! مرد حسابی، من کی گفتم. تو اشتباه می‌کنی. چیزی نمی‌گوید. فقط نگاهم می‌‌کند.

قبلاً اگر بود می‌گفتم:

نر بود. می‌خواست از کمین شکارچی بپرد. زیرش خال‌کوبی کرده بود 1332روزی که پدر بزرگ مرده بود. شاید هم می‌خواست، نرینگی‌اش را به شکارچی نشان دهد.

می‌گفت:

بز ِنر نبود، روی بازوی پدرت هم نبود. یک روی سکه‌ای بود از عصر برنز لرستان. بز می‌خواست از چیزی یا جایی بپرد. شاید هم می‌خواست زیر دمش را به کسی نشان دهد.

گفتم:

به کی؟

‌گفت:

چه می‌دانم، به یکی. شاید به پدرش یا به برادرش. می‌خواست با آن‌ها عشق بازی کند.

روزهای زیادی گذشته‌ است. حالا خط‌های یازده تایی می‌کشیم. طوری که خط دوازدهم رویش بخوابد. من مطمئنم نمی‌خواهد عشق بازی کند. و یقین دارم که طرف، نه خواهرش است و نه مادرش.

آن خط دوازدهم، خود من هستم. همین منی که در یک قدمی زنم دراز می‌کشم. چشم‌هام را می‌بندم تا لباس خواب ارغوانی‌اش را نبینم. تا نفهمد که بیدارم. می‌خوابم مثل همان خط دوازدهم.

او می گوید:

تو خواب هستی و در خواب اشتباه می‌کنی. برای همین همه‌ا‌ش قلت می‌زنی.

خاکستر سیگارش را پوش می‌کند. خاکسترها قلت می‌زنند تو هوا، می‌نشینند روی تخت. همان‌ جایی که زنم خوابیده است. زنم وانمود می‌کند خواب است. اما من تکان‌ شانه‌هاش را از زیر پوش خاکسترها، می‌بینم.

 می‌خواهم دست بکشم روی گونه‌هاش. نمی‌توانم.

 

4

می‌خواهم یک چهار پایه بگذارم زیر پام. بروم بالا، خودم را رها کنم بین آسمان و زمین. از آن‌جا، از بین آسمان و زمین سیر تماشا کنم دیوار سفید روبرو را. جایی که عکسی از من و زنم روی دیوار، قاب شده است.

زنم لباس سفید عروسی پوشیده است. تور سفیدی دور سرش است. تور، لبه کلاه تا روی گونه‌هاش را پوشانده است. چشم‌هاش تو عکس پیدا نیست.

 یک دست زنم، شاخه‌ی گلی‌ به طرف من دراز کرده‌است. یک دست من هم ، گره کراواتم را سفت می‌کند.

دست زنم با یک شاخه گل‌، تو هوا معلق مانده است.

از سال‌ها پیش، هر وقت نگاه می‌کنم دیگر خودم را تو عکس نمی‌بینم. زنم را هم نمی‌بینم. من فقط دستی را می‌بینم که با یک شاخه گل در هوا معلق است، همه‌اش دنبال یک دست خودم هستم.

از همان روز عروسی، یک دست من و زنم تو عکس نبود. حالا از این بالا، از روی این چهار پایه هم نمی‌توانم ببینم، یک دست من و زنم، کجاست. برای همین است که هیچ وقت نتوانستم، زنم را سفت در آغوش بگیرم. این اواخر هم نتوانستم پوش خاکسترها را از روی تخت، جایی که زنم خوابیده، دور کنم.

او می‌خواهد از جایی که ایستاده‌ام، از روی چهار پایه، با دهان باز خیره شوم به دیوار سفید روبرو. چشم‌هام را باز بگذارم. قاب عکس روبرو را نبینم. نفس نکشم و حتی پلک هم نزنم.

می‌خواهد مرا بکشد. می‌خواهد یک کارد بردارم و بزنم تو قلب خودم. سرم را گوش تا گوش ببرم و بگذارم روی سینه‌ام.

برای همین است که می‌خندم. شانه‌هام از زیر پتو تکان می‌خورد. من خوش‌حالم. برای خاطر همین امروز بود که سال‌ها با او رفیقی کرده‌ام. حالا خیالم راحت شد. یکی مرا می‌فهمد.

 

5

فقط یک جمله گفت" من دچار توهم شده‌ام".

هیچ توضیحی هم نداد. آیا واقعاٌ هیچ توضیحی لازم نبود؟ حقیقت برای همه روشن بود و فقط من بودم که نمی‌فهمیدم. من خواب بودم؟

لابد همه این چیزهایی که من می‌بینم خواب است و هر چه او می‌گوید، بیداری است. راست می‌گوید، من دچار‌ توهم هستم. من نمی‌خواهم فرق خواب و بیداری را بفهمم.

چطور ممکن است؟ اگر کس دیگری به جای من بود، باور می‌کرد؟

دعا می‌کنم خواب باشم. چشم‌هام را می‌بندم تا حقیقت را نبینم. اصلا‌ٌ این حقیقت چیست؟ چیزی است که او فکر می‌کند یا چیزی که دور سر من می‌چرخد، روبرویم ایستاده است و به من زل می‌زند. باید یک نفر پیدا شود که این‌را به من حالی کند. بگوید که خواب نیستم. هر چه می‌بینم، بیداری محض است.

یک نفس در خواب ‌دویدم. سگ لرز زدم، اما جنازه‌ یخ زده‌ام را انداختم تو خانه. همین جا که الان دراز شده‌ام و زمانی خانه ‌من بود.

من و زنم این‌جا زندگی می‌کردیم. او نبود، سال‌ها بود که از او بی‌خبر بودیم. صبح‌‌های سرد که زنم بیدار می‌شد،از داخل تخت خواب خیره می‌شد به شیشه‌ها‌ی مه گرفته و منتظر بود تا به جای صبحانه، نقاشی‌اش را آماده کنم.

هر روز چیزی می‌کشیدم. یک شاخه‌ی گل، کبوتر یا تصویری از خودش.

زنم همه پتوهای خانه را روی‌ام انداخته است و با تعجب نگاه می‌‌کند. زبانم لال شده نمی‌توانم حرف بزنم.

نمی‌توانم بلند شوم از زیر این بار سنگین. دارم خفه می‌شوم اما بدنم، هنوز از سرما می‌لرزد.

نمی ‌توانم قلت بزنم. اما من بیدارم. این را هم زنم می‌داند و هم «او».

 

۶

کسی باور نمی‌کند. فکر می‌کنند قصه می‌گویم.

اگر کسی باور کند، باز هم تعجب نخواهد کرد. نگاه می‌کند، خیلی طبیعی. انگار چیز مهمی نیست و هر روز از این اتفاقات می‌افتد. می‌گوید خوب! آن وقت این من هستم که ازتعجب باید خشکم بزند. فقط نگاهش کنم. او هم با تعجب به چشم‌هام خیره شود. به حرفم گوش ندهد. فکر کند دچار توهم شده‌ام. برای همین قصه‌ام را پیش کسی نمی‌گویم.

خودم، او و زنم، خوب می‌دانیم که قصه نیست. زنم وانمود می‌کند خواب دیده‌ام. او می‌گوید، دچار توهم شده‌ام. خودم، فکر می‌کنم. مرده‌ام. برای همین اصرار دارم به مرده‌ام احترام بگذارند. مرده‌ام را پیش دکتر ببرند.

هر کسی هم که تا این‌جا را گوش داده، فکر می‌کند دارم یک قصه ناموسی  تعریف می‌کنم. از همین قصه‌هایی که هر روز، روزنامه ها چاپ می‌کنند. مردی زنش را می‌کشد. زنی  مردش را در خواب، با کارد آشپزخانه، تکه‌تکه می‌کند. تکه‌ها را داخل چمدان می‌گذارد و با یک تاکسی کرایه‌ای می‌برد بیابان. اگر از بد شانسی سر یک تقاطع تصادف کند و دستش رو شود، باید شب را با پاسبان‌ها بخوابد. اگر خوش شانس باشد با راننده تاکسی هم‌بستر می‌شود. همان‌جایی که شوهرش را با کارد تکه‌تکه کرده است.

 

۷

من بیمارم.

بیماری دارد مرا از پا می‌اندازد. دکترها باید برای درمان بیماری من کاری بکنند. درست نیست که دست روی دست بگذارند.

دکترها هم گاهی مثل بقیه مردم هسند. گاهی هم چند درجه بدتر هستند. آن‌ها چرا نمی‌فهمند این بیمای دارد همه‌گیر می‌شود؟ باید قرص‌هایی درست کنند که از طریق امواج رادیویی پخش شود تا همه استفاده کنند.

من مریض هستم. می‌خواهم کسی تو چشمهام خیره شود. مثل دکترها، چراغ قوه‌ بیندازد ته حلقم. جایی که جملات عفونی راه حرف زدنم را بسته‌اند. نور چراغش را بیندازد تو چشمم. نگاه کند به زخم‌ها و نقطه‌های ریزی که تو چشمم جمع شده‌اند.

بعضی وقت‌ها سرم درد می‌کند. جملات با هم جمع می‌شوند تو سرم. درد تو سرم پخش می‌شود. به شقیقه‌ها فشار می‌آورد. می‌خواهد شقیقه‌ها را بترکاند. به چشم و گوش می‌زند. چشم و گوش عفونت می‌کند‌.

صبح‌ها لای قی چشمم، خورده ریز کلمه‌های عفونی دیده می‌شود. قی کلمات از همان سر شب شروع می‌شود و تا صبح یک‌ریز، چکه می‌کند. می‌چسبد پای چشم. کندنش مشکل است. گاهی پوست زیر چشمم را با خودش بر می‌دارد. باید یک دستمال خیس را با لاک غلط‌گیر، آغشته کنم و آرام آن‌ را پاک کنم. در آخر باید، جای قی‌ها را مرطوب کنم.

گاهی پاره‌های خمیر از دهان خارج می‌شود. مثل فصل‌‌های تازه‌ای از یک کتاب. کتاب می‌خواهد، قفل دندان‌ها را بشکند و بیرون بیاید. ردیف پایین دندان‌های جلوییم مدتی است که لق شده‌است.

 

۸

زنم لباس خواب ارغوانی‌اش را می‌پوشد. من قصه‌ی اسب‌ها را که خودش گفته بود، مدام تکرار می‌کنم. می‌گوید:

: بس کن. بس کن. به اندازه کافی داد و هوار کرده‌ای. حالا بگو چی شد؟

: هیچ. فقط امشب یک نفر بیچاره شد همین.

: چه کسی؟ تو یا دوستت، آقای اسب؟

: نمی‌دانم. نمی‌دانم. شاید اسب شاید سوار. چه فرقی دارد.

دراز ‌می‌کشم رو تخت. پرده‌ها را می‌کشم. چشم‌ها را ‌می‌بندم. باید جایی بخوابم. جایی خلوت و تاریک.

"کسی را بی‌جهت دستگیر نمی‌کنیم" این چیزی بود که مرکز ثقل مرا به‌هم ریخت. مرا آشفته کرد. خواب و بیداری‌ام را گرفت، همه چیزم را از من گرفت. حالا دارد، زنم را می‌گیرد.

درست نمی‌ دانم می‌خواهم خواب باشم یا بیدار.

گفتم که فقط خودم می‌دانم چه بلایی سرم آمده است. من مرده‌ام. هزار بار مرده‌ام. هزار بار مرا کشته‌اند. بهار یک طور مرده‌ام و زمستان طور دیگر.

حالا هم خوابم یا مرده‌ام، نمی‌دانم. شاید هم نمرده باشم و با پاهای چوبی راه می‌روم یا مرده‌ام، مرده‌ای که ممکن است موی دماغ زندگان شود.

مرا ببخشید اگر گاهی آه می‌کشم. حس می‌کنم هنوز، کلماتی لا‌به‌لای نسوج و بافت‌های بدنم جا مانده‌ باشد. می‌ترسم مسموم بشوم. خون از لای کفنم بیرون بزند. راه بیفتد لای ملافه‌های سفید و از تختم، قطره قطره بیفتد پایین.

دست‌هام را دراز می‌کنم. می‌خواهم سنگ یا کلوخی بردارم. بزنم تو سر خودم. از نبودن خودم مطمئن شوم و نفس راحتی بکشم.