گاوميش

از گفتگوهای بیهودگی

0121 — Sun, 22 Jun 2008 18:37:18 GMT

1- این‌جا هستم. شاید همان‌جایی باشم که لحظاتی پیش بدون آن‌که ببینم، دست بردم و از پشت سرم پیاله را پایین آوردم. باید همان‌جایی باشم که از چند روز پیش به یاد سروان پیلتن شراب خرما را جرعه جرعه و پیاله پیاله سر می‌کشیدم. این شراب را باید پویا آورده باشد از بم. هر جرعه‌اش مرا یاد کسی می‌اندازد. برای همین است که تمام مردگان و زندگان پیش چشمم آمده است. یاد سروان پیلتن می‌افتم. هر جرعه‌ای که می‌خورد، نشتری بود که بر رگ خودش می‌زد بر تن این تاک بلند بالا می‌زد. می‌خواهم بگویم؛ سروان آن درخت بید مجنون سال‌هاست که خشکیده است. بید مجنون خشکید. رویاها مردند ولی سروان، شیخ ثامر هم چنان نفس می‌کشد. شیخ‌ثامر اکثیر جوانی را یافته است. حالا به جای همه نمرده‌ها نفس می‌کشد. سروان وقت تنگ است. می‌خواهم پیاله‌ای دیگر بالا بیندازم. سروان یکی از محبوبه‌های من است. با همان صورت بور، موهای بور و لباس‌های بوری که مرا یاد جنوب می‌اندازند و یاد همه غربت‌های جهان.

2- همیشه می‌گویم مگر می‌شود؟ نمی‌شود. من پیر شده‌ام. آن قدر پیر که جای خالی‌ام را کسی نمی‌بیند. یادت هست گفتی که آن‌قدر جایت خالی است که خودت هم نمی‌توانی جای خالی‌ات را پر کنی. می‌خواستم بپرسم این حرف را چه کسی گفته است. مهلت ندادی و گفتی بعضی‌ها را فقط با نبودن‌شان می‌شود، شناخت. وقتی که نیستی، بودنت را بیش‌تر احساس می‌کنم. هیچ نگفتم. حالا که این مایه حیات از خون مرده‌های بم به ریشه‌های خرما رفته و مادر بزرگ پویا آن را با دست‌های خودش بار آورده و به من ارزانی داشته را می‌خورم، می‌گویم جایم تا ابد کنار تو خالی خواهد ماند. بی‌خودی سرت را تکان نده. و هیچ چیزی را انکار نکن. حقیقت است. می‌خواهی قبول کن می‌خواهی نه. نمی‌دانم من زود بوده‌ام یا تو دیر آمدی. یادت هست خودت هم نمی‌دانستی. چه کسی می‌داند؟ از من می‌پرسی، می‌گویم، هیچ‌کس نمی‌داند. حالا این عشق، این عشق تو که رقیبی جز موهای سفید من ندارد، می‌خواهد مرا به مسخره بگیرد. می‌خواهد من تن بدهم به جاکشی. از من نخواه چه کسی این حرف را زد. فقط می‌گفت، می‌ترسم تو با این عاشقیتت آخر به جاکشی بیفتی. می‌گفت در شهرمان جاکشی بود که روزی عاشق‌ترین مرد شهر بود. هر بار که عاشق می‌شدم این را می‌گفت و از این مرد موهوم حرف می‌زد. آن‌قدر با اطمینان از این مرد و زندگی‌اش حرف می‌زد که روزی فکر کردم نکند سرگذشت خودش را می‌گوید. تا حالا هزار بار از عاشق شدن فرار کرده‌ام. مگر فراموش کرده‌ای؟ دست‌هام چه زود بالا می‌رفت. گفتی ترسویی! می‌ترسم. گفتم من ترسو هستم. برای همین تمام سنگرها را یکی یکی عقب نشستم، من فرار کردم. من از جاکش بودن ترسیدم و فرار کردم. هیچ عاشقی در سن و سال من نیست که به جاکشی فکر نکرده باشد.

پیاله‌ای دیگر می‌خورم. آن یکی شیشه تمام شد. می‌دانم داری اشک می‌ریزی که گفته باشی دوستت دارم. حاشا نکن که دوستم داری. دوستم داری ولی این واژه‌ها را دوست نداری. می‌دانم گفتن دوستت دارم را برای چه وقت گذاشته‌ای. چند وقت است یا چند سال است که می‌گویم دوستت دارم و تو فقط سکوت می‌کنی. می‌دانم این واژه‌ها را فقط برای من گذاشته‌ای و می‌دانم می‌میرم و تو این واژه‌ها را بعد از مرگم می‌گویی. نگاه جای خالی‌ام می‌کنی و می‌گویی دوستت داشتم. و جای خالی‌ام پر می‌شود. هرگز نگو دوستت دارم که از دستت می‌دهم. جادویی با این دو کلمه است که مرا از تو دور می‌کند. هرگز نگو دوستت دارم. هرگز.

3- درست سه ماه از رفتن ژاکلین گذشته بود. من با شنیدن واژه جادویی "دوستت دارم"، مثل قاطر رم کردم. به همه‌جا رفتم. از همه‌جا سر درآوردم. وقتی به خودم آمدم، دیدم دوستش ندارم. حتی یک ذره. و حتی یک لحظه. اول می‌خواستم موهام را از ته بتراشم. نشد. یادم نمی‌آید چرا نشد. ولی رفتم لشکرگ. من بودم و یکی که سایه‌ام بود. و سایه‌ام دیده بود که مرا به صلیبی بسته‌اند. صلیب را دم در سینما کریستال علم کرده بودند. همان‌جایی که تمام فیلم‌های "گدار" و "تارکوفسکی" را دیده بودم. سایه‌ام گفت ترا به صلیب بسته بودند و من که سایه‌ات بودم اشک می‌ریختم و تو شعر می‌خواندی. چه می‌گفتم؟ چیزی به یادم نمانده است. بعد هر شب به لاله‌زارمی‌رفتم. دیگر"تارکوفسکی" و "آندره وایدا" را نمی‌دیدم. گداها و ولگردها همدمم شده بودند و من منتظر بودم کسی از صلیب و مردی که چند‌ وقت پیش جلوی سینما کریستال روی صلیب آویزان بود چیزی بگوید. بی‌فایده بود. هیچ‌کس خبر نداشت. من کم کم به سایه‌ام شک کردم. فکر کردم سایه‌ام دروغ می‌گوید. و چطور این همه سال به من دروغ گفته است. وقتی بار سفر را بستم زمستان بود. سفر؟ سفر به کجا؟ نمی‌دانستم به کجا. ولی سر از خراسان درآوردم. رفتم مشهد و آن‌جا پیداش کردم. بعد هر کس پرسید، چطور؟ دروغ گفتم. واقعاً دروغ گفتم. این‌که درخواب بودم که یک نفر به من گفت برو به مشهد به امام رضا همه‌اش دروغ بود. من وقتی پیداش کردم که تو همان محله آب و برق می‌نشست. می‌گفت تازه از سیسیل ایتالیا آمده است. و کلاغی داشت که باهاش حرف می‌زد. و سایه‌ام بود. سایه‌ام وقتی دید، گفت حالا بگو دروغ می‌گویی. گفتم حالا چه کنم. نگاه کردم، می‌خندید. می‌خواستم فرار کنم. باز نگاهم کرد. وقتی گفت تا کجا فرار می‌کنی؟ من بندی به تو بسته‌ام که آن سر دنیا بروی باز هم بسوی من می‌آیی. و با دست نشان داد که چطوری بند مرا می‌کشد. و ترسیدم بند پاره شود و من در اعماق کهکشان‌ها و خلایی که دوروبرم بود گم شوم. تسلیم شدم. و سجده کردم. تعجب می‌کنی که سجده کردم. حق داری اگر عاشق بودی تعجب نمی‌کردی. من برای اولین‌بار بر محبوبم سجده کردم. از قضا سه بار هم سجده کردم. یعنی اگر سه بار نمی‌شد، دست بردار نبود. ممکن بود خودش بند را پاره کند و من در خلا کهکشان‌ها گم بشوم. مگر نکرده بود! مگر من حالا در این خلا گم نشده‌ام. از وقتی‌که رفت. رفت؟ نرفت. مرد و من رفتم. رفتم تا شاید محبوبه‌ای دیگر پیدا کنم. نمی‌دانم چرا فکر می‌کردم نمرده است و فکر می‌کردم روحش را به یکی داده است و جوان‌تر شده است.

4- چه روزی بود که به کرمانشاه رسیدم؟ درست به خاطر ندارم. وقتی نگاهم کرد. تمام تنم لرزید. می‌دانستم با این دل که من دارم کارم زار شده است. گفت چه هنری داری؟ گفتم هیچ. خندید. تابلوهای نقاشی که کشیده بود دور سرم شروع کردند به چرخیدم. قاب‌هایی که با دستان زیباش تراش خورده بود. و صداش که بلند شد. خودش گفت دیگر هیچ مثنوی‌خوانی زنده نمانده است. وقتی رفت، فهمیدم دیگر هیچ مثنوی خوانی زنده نیست. در کوچه‌شان نشسته بودم. کوچه‌شان دو تا بالاتر از میدان فردوسی بود. می‌خواستم از پنجره سر بکشد و بگوید بیا بالا. گفت «هرچه گفتم به قدر فهم توست / مردم اندر حسرت فهم درست». و با غیظ نگاهم کرد. نگاهش هنوز در خاطرم مانده است. انگار تمام تلخی جهان را تو دست‌هاش فشرده بود و سرکشیده بود. آن‌روز چقدر تلخ بود. کنار نی‌شکرها بودم که گفتند رفت. وقتی رسیدم همه چیز تمام شده بود. من فقط آمده بودم برای دیدن کوچه‌ای که روزی محبوب من تمام تلخی جهان را درمشتش فشرده بود و به من گفته بود لحظه وداع نزدیک است. و مرده بود. هنوز اعلامیه مرگش را دارم. بالاش شعری از خودش را نوشته‌اند:«به گدایی بر در میکده بودم همه عمر/ همت پیر مغان خادم مستانم کرد.»

این شیشه هم تمام شد. کاش می شکستمش. محکم می‌کوبیدمش به دیوار روبرو که خودم ابر وباد رنگش کرده‌ام و هر کس می‌آید و می‌بیند، می‌گویم، هشت شب و هشت روز طول کشید ولی تمام شد. خودم رنگش کرده‌ام. کاش کسی شیشه آخر را بر سرم می‌کوبید. کاش سایه‌ام بود و این کار را می‌کرد. حالا سایه‌ام مدت‌هاست که کنارم نیست. و من تنها هستم. کاش یک نفر مرا دوباره سوار قطاری می‌کرد که آن زمستان را که هیچ شباهتی به زمستان نداشت و بهار زندگی من بود را دوباره نشانم می‌داد. حالا درست 18 سال گذشته است. و من مدت‌هاست که در خلا کهکشان‌ها رها شده‌ام. کاش کسی این بند را پاره می‌کردم تا من در کهکشان‌ها گم می‌شدم. چقدراین روزها میل رفتن دارم. دوست دارم بمیرم.

............................................................................

مدت‌ها بود که دوست داشتم با کسی از محبوبه‌هایم حرف بزنم. امروز از سر صبح این میل طاقتم را برید و وادارم کرد بنویسم و نوشتم.

نیروانا، صدرا، سعید دارایی، بهارهاشمی، زهرا نوری و مینو نصرت دوست دارم شما هم از محبوبه‌های‌تان بنویسید.

قسمتی از "مَد ومِه" نوشته‌ی ابراهیم گلستان و نامه او به نادر ابراهیمی را این‌جا بخوانید.

خوز

0121 — Mon, 16 Jun 2008 19:02:18 GMT

زمین سبز بود

و آسمان آبی

نی بر خندان نی‌شكر درو می‌كرد

صدای ماشین‌ها در میان صدای زوزه سگ‌های دیمچه به گوش می‌رسید. هوا هم‌چنان تاریک بود. هیچ ردی از جماعت نی‌بر به چشم نمی‌آمد. نی‌برها نیمه‌شب خواب‌آلود و بی‌سروصدا بیدار می‌شدند و دست و رو نشسته سوار ماشین‌های شرکت می‌شدند، می‌رفتند. و هوا که تاریک می‌شد، خسته با صورت‌های سیاه و دود زده و شکم‌های فرو رفته، بر می‌گشتند. برای همین می‌گویند نی‌بر جماعت رد ندارد. نه رفتنش دست خودش هست و نه برگشتنش. نی‌برها شب‌ها کنار سفره‌های پارچه‌ای دراز می‌شدند و همان‌جا بی‌گفت و حرف می خوابیدند.

نرگسی از خانه بیرون زد. دستی به کمرش کشید، بدنش را کش داد و به جایی که صدای ماشین‌ها می‌آمد نگاه کرد. سگش هم بلند شد، بدنش را کشید، خودش را تکاند و باز همان‌جا دراز شد و سرش را روی دست‌هاش گذاشت. سگ خال‌مخالی دوباره خوابید.

ماشین‌های حمل نی‌بر از تپه‌ها گذشته بودند و از دیمچه دورشده بودند. تک و توک خروس‌هایی که بیدار بودند، صداشان شنیده می‌شد. چراغ خانه‌های حلبی دوباره خاموش شد.

دیمچه مثل سواری که از اسب افتاده باشد، تکانی به خود داد، لحظه‌ای روی زانو نشست، گویی توان یا میل بلند شدن ندارد، همان‌جا دراز شد و مانند کودکی یتیم و گرسنه پاهاش را جمع کرد و به شکم خالی‌اش چسباند.

خانه‌های حلبی بی‌نظم، بدون کوچه، توهم توهم با سقف‌های کوتاه در یک دیگر پناه گرفته بودند. دیمچه دوباره به خواب رفت. شب سنگین هم‌چنان پا برجا می‌نمود.

نرگسی مدتی همان‌طور ایستاد و به نقطه‌ای در دور دست نگاه می‌کرد. هر چند در دور دست هیچ نقطه‌ای نبود و سیاهی شب چنان سنگین بود که هیچ چشمی در آن نفوذ نمی‌کرد. ولی می‌توانست بفهمد ساعت باید از 3 نیمه شب گذشته است که نی‌برها به مزارع رفته‌اند. همان‌وقت ستاره‌ای از آسمان افتاد. مسیر موربی را طی کرد و در جایی که سمت نی‌شکرها بود فرو رفت.

نرگسی از سر شب چند بار بیدار شده بود و هر بار تلاش کرده بود، بخوابد. امشب خواب درچشمش قرار نمی‌گرفت. و با هیچ قیمتی خیال بازگشت نداشت. چند بار قصد بیدار شدن کرد اما میلش نکشید. فکر کرد هنوز وقت صحرا رفتن نیست. و زود صحرا را از یاد برد. خیالش رفت سمت کوه، درخت‌های بلوط و سرداری بلند مجیدخان و فشنگ‌ها و برنوی کوتاه آلمانی حمایل گردنش. نرگسی دیگر پیر نبود، جوان بود، کنار تیرک سیاه چادر ایستاده بود و دست زده بود به گودی کمر باریکش. همه دشت سبز بود. و باد بوی بلوط‌های سبز را تا سیاه چادر ایل می‌آورد. مادیان‌های کره با دست و پای کوچک و نی‌قلیان از زمین کنده می‌شدند و دوباره می‌نشستند روی زمین و روی دست‌ها. صدای گلوله‌ها خبر از آمدن خان می‌داد. نرگسی می‌دانست الان سواران از پشت کوه سر می‌رسند. گرداگرد سیاه چادرها یورتمه می‌روند و توشمال‌ها با ساز و دهل به پیشوازشان می‌روند. نرگسی تند تند موهاش را خرماچین می کرد و مینارش را رها می کرد روی پشتش و موهای بورخرماچین مثل دو مار زنده تا کفل‌هاش می‌آمد. آن‌جا به هم دیگر می‌رسیدند و در هم گره می‌شدند. مجیدخان هم پیشاپیش سوارها با قیقاچ بازی می‌آمد با صدای سرنا و دهل تیر می‌انداخت و مثل موهای بلند نرگسی دور اسب می‌پیچید، از کمر اسب پایین می‌سرید و از یالش بالا می‌آمد و در همان‌حال با برنو تیر می‌انداخت. و همه می‌فهمیدند خان خوش‌حال است، یا غارت خوب آمده یا شکار به دهان خان مزه کرده است. خیال نرگسی هنوز در پی ایل است. همراه ایل سوار بر مادیان میان سال تا نک قله‌های سفید پوش سفر می‌کرد. بوی نان تیری سفید و تازه و خون آهو در مشامش می‌پیچید.

دم و گرمای صحرا و هجوم پشه‌ها از سر شب رهاش نمی‌کرد. بیدار بود که گفت:«نور به قبرت ببارد خان. راحت شدی، نبودی ببینی.»

دوست داشت به بهانه دست‌آب هم که شده از جا بلند شود و آبی به دست و صورتش بزند. یادش افتاد از سر شب که نان هندوانه خورده است به دست‌آب نرفته است. فکر کرد، این وقت شب! و باز همان‌طور دراز شد. صدای ماشین‌ها که آمد هم بیدار بود. با خودش گفته بود:«حالا نه، مردهای ایل دارند می‌روند مزرعه. باید کمی بیش‌تر بگذرد.»

همان‌طوری که دراز شده بود و چشم‌هاش را بسته بود با دست رد خارهای کف دستش را گرفت. و با خارها بازی کرد. از درد و خارش جای خارها خوشش می‌آمد. اگر روز بود، سوزن در چرک خارها می‌کرد و تا ریشه زرد و خیس خارها را بیرون نمی‌آورد و با دست جای گوشت‌ پاره را هم نمی‌آورد، آرام نمی‌گرفت.

ماشین‌ها که رفتند، نرگسی بلند شد و دم در آمد و دست‌هاش را به گودی کمرش گذاشت. مردهای ایل از دیمچه خارج شده بودند. حالا دیمچه بود و زن ها و بچه های نابالغ.

آفتابه پلاستیکی را از کنار دیوار حلبی برداشت و سمت یکی از تپه‌های جنوبی راه افتاد. به قدر 50 قدم که دور شد، در کام تاریکی گم شد.

نرگسی هنوز در تاریکی تپه‌های جنوبی قرار نگرفته بود که صدای خرخری شنید. فکر کرد صدای سینه گربه است. و هم‌چنان به راهش ادامه داد. صدا که بیش‌تر شد، ایستاد و گوش‌ها را تیز کرد. فکر کرد به صدای گراز می‌ماند. خودش را کمی جمع و جور کرد و نشست تا جثه گرازها را به‌تر ببیند.

واحد گرازکُشی در فصل برداشت به جان گرازها می‌افتاد. صدای بلژیکی‌ها صحرا را پر می‌کرد. گرازها تار و مار می‌شدند یا رم می‌کردند سمت دیمچه. و به دیمچه می‌ریختند. خانه‌های حلبی را با پوزه‌های سفت و سخت‌شان تا می‌کردند. خانه‌ها سر زن و بچه خواب‌آلود ایل خراب می‌شد.

نرگسی روی زمین خم شد، زانوهاش به زمین رسید، هر چه نگاه کرد، سوی چشم گرازها را ندید. صدای خرخر هم‌چنان از درون تاریکی به گوش رسید. از لای صدا گاهی ناله‌ای هم به گوش می‌رسید که نرگسی را به یاد ناله بی‌جان نوزادی می‌انداخت که بند ناف دور گلوش افتاده است. صدای نوزاد مانند از کنار بوته‌ای می‌آمد. آفتابه با صدای خفه‌ای از دستش رها شد و روی زمین افتاد. صدای قل قل آب آفتابه خیلی زود داخل ماسه‌ها گم شد. پا تند کرد و به نزدیکی سیاهی رسید. مایه‌ای که در زیر نور کم‌رنگ ستاره‌ها و ماه برق می‌زد را دید. سیاهی بلند دراز به دراز پای بوته افتاده بود. سرش را داخل خارها کرده بود و صورتش پیدا نبود.

نرگسی دستش را روی بدنش گذاشت، می‌خواست از آدم بودنش اطمینان پیدا کند. مایه لزجی سراسر بدنش را پوشیده بود و بدنش برق برق می‌زد. از سیاهی هیچ حرکتی دیده نمی‌شد. از بالا نگاهش کرد به هیچ یکی از مردهای دیمچه شبیه نبود. دبیت سیاهش پاره شده بود و از زیر لباس کار بیرون افتاده بود. انگار گرازها تکه پاره‌اش کرده بودند. همه بدنش خونی بود:«گله هزارتایی گراز از روش گذشته است!»

سرش را بلند کرد و صورت خونی‌اش را نگاه کرد. متوجه چال گلوش شد. رگه‌های خون از گردنش به طرف صورت و سینه بیرون می‌آمد. تا کمر خونی بود. لباس به بدنش چسبیده بود و کاکل‌هاش خونی‌اش بود. کاکل‌های مرد شبیه سر شاخه‌های نی‌شکر بود. و مثل یک دسته جاروی خشک به خون ماسیده بود. گفت:«چند وقت است مرده؟ شاید هم زنده باشد. بدنش که هنوز گرم است.»

سرش را که بلند کرد، خون به قدر یک آفتابه از دهانش بیرون ریخت. خون دهانش با خون گلو قاطی شد و دست و لباس نرگسی را تر کرد.

به صدای نرگسی خروس‌های خواب‌آلود از خواب پریدند و سگ‌های دیمچه شروع کردند به واق‌واق. نرگسی هم‌چنان جیغ می‌زد و سگ‌ها و خروس‌ها مدام و بی‌وقفه پارس می‌کردند. سگ‌ها که صدای نرگسی را می‌شناختند به سمت محل صدا دویدند و خیلی زود گرد نرگسی حلقه زدند. کم‌کم ساکنان دیمچه جل و جا را ول کردند و از شب جدا شدند. همه به طرف صدای سگ‌ها و جایی که جیغ نرگسی می‌آمد، دویدند. زن‌ها با گیس‌های پریشان یا بافته شده و بدون مینار و پاهای لخت از میان خارها گذشتند و دور نرگسی را گرفتند. با دید جنازه خونین دست و پاشان شل شد. بی‌هدف دور بر نرگسی و جنازه می‌چرخیدند. نرگسی که از پشت جنازه را گرفته بود، داد زد:«چه می کنید! این جنازه است. کمک کنید تا جمع و جورش کنیم.»

یکی از زن ها گریان گفت:«کی هست. از مردهای خودمان است یا کمپیه؟»

«جنازه است. هر کی هست از ایل است.»

زن علی‌رستم که داشت صورت مرد را از نزدیک دید می زد، گفت:«معلوم نمی‌کند. صورتش پیدا نیست. شاید غریبه باشد. از کجا مطمئنی؟»

«از کجا؟ از جایی که تو این خاک غریبه نمی‌میرد. ایلیاتی است، دبیت زیر لباسش را نگاه کن. ایلیاتی جوانمرگ شده‌ای است که به تیر غیب گرفتار شده.»

زن‌ها به سر و رو می‌زدند و مدام خودشان را به بالا و پایین هیکل خونین می‌رساندند و بر می‌گشتند.

«چی شده؟ مرده ندیدید. نکند از خون می‌ترسید؟ کمک کنید تا این را به داخل دیمچه برسانیم.»

زن آکیا پرسید:«مرده؟»

«نه هنوز خرخر می‌کنه.»

زن‌ها نگاه می‌کردند. نرگسی یک تنه جنازه را می‌کشید، گفت:«مرده باشد هم جاش این‌جا نیست. بدنش گرم است. کمک کنید. دست و پاش را بلند کنید تا خانه خودم.»

زن‌ها هیکل سنگین را از میان تاریکی بیرون کشیدند. سگ‌ها هم‌چنان پارس می‌کردند و کمی دورتراز خانه نرگسی ایستاده بودند. سگ خال مخالی نرگسی هم‌چنان همراه جنازه می‌آمد و پارس می‌کرد. گاه گاه به پر و پای نرگسی گیر می‌کرد.

جنازه را بالای اتاق گذاشته بودند. سگ نرگسی دم در اتاق ایستاده بود و دم تکان می‌داد. روز شده بود و تیغه آفتاب از لای درز حلبی‌های سقف داخل می‌شد و روی صورت جنازه می‌افتاد. نرگسی گردن مرد را با پارچه‌های تمیزی که لای خرت و پرت صندوقچه پیدا کرده بود، بست. خون بند نمی‌آمد. خون از دهان به پنبه‌های زردی که روی دهانش بود، می‌زد. پنبه‌های زرد آرام آرام رنگ عوض می‌کردند و به یک گوله سرخ و ارغوانی تبدیل می‌شدند. نرگسی دست می‌برد و از لای بالش پاره‌ای دسته‌های زرد پنبه را بیرون می‌کشید و لای زخم گلو و دهان مرد می‌گذاشت. بالش مثل لاشه‌ای شده بود که کفتارها نصف و نیمه‌اش را خورده بودند. نصف پنبه‌های زرد رنگ بالش خالی شده بود.

نرگسی پنبه‌های خونی را روی مینار کهنه‌ای کنار دیوار حلبی جمع می‌کرد. زن‌ها مدام آفتابه را پر می‌کردند و نرگسی صورت خونین مرد را با پنبه زرد از دلمه‌های خون تازه و خشک پاک می‌کرد. سگ نرگسی هم‌چنان پارس می‌کرد و دم می‌جنباند.

جنایت و مکافات

0121 — Sun, 08 Jun 2008 05:10:18 GMT

داستايفسكی با نوشتن رمان جنايت و مكافات:

بزرگ‌ترين سيلی را به صورت ملت روسيه زده است.

از گفتگوهای بیهودگی

0121 — Wed, 28 May 2008 11:25:18 GMT

"برای خداحافظی" به فرهاد سپید مو كه همین حالا دارد نگاهم می‌كند و می‌خواهد بداند همین حالا كه دارم می‌نویسم چه می‌كشم. که هروقت می‌بیندم فکر می‌کند خوش بحالم که هر روز می‌توانم عاشق بشوم. انگار فراموش کرده، عشق، سپور محله نیست که هر روز صبح سر راهت را بگیرد و ماهیانه‌اش را بخواهد. عشق مثل عزراییل است که در زندگی فقط یک‌بار سراغ آدم می‌آید و هیچ‌کس چاره‌ای ندارد جز این‌که فقط بپرسد همین حالا؟ و بی‌آنکه منتظر جواب باشد، پاشنه‌اش را وربکشد و مثل بچه‌ی آدم جلو بیفتد. باید دل به دریا بزنم و بگویم: مرد، پیر شده‌ای، پیر. حواست کجاست؟!

رفته بودیم لشگرگ. با ماشین تو رفتیم. پیچ‌ها را می‌آمدیم پایین. مه رقیقی مدام می‌آمد جلو. زمین آن‌جا قعر پیدا كرده است. تو نگاه می‌كردی و چشم‌هات گرد می‌شد. گفتم:‹‹مواظب فرمان باش.››

ترسیدم با همان سرعت بروی ته چاله لشگرگ. می‌دانستم اهل این همه پیچ و تاب نیستی. و می‌دانم این همه پیچ و تاب خودش پیش آمد. همه چیز از اول بیهوده بود.

رسیدیم به ته چاله لشگرگ. گفتی:‹‹چاله چی هست! بگو دره!››

درست بیخ گوش تهران آهنی چاله‌ای كنده شده. چاله‌ای كه هر از گاهی بزرگترها را در خودش قایم می‌كند. ما یاد گرفته بودیم هر وقت دل‌مان تنگ می‌شود به آن‌جا برویم. هروقت هم خوش‌حال بودیم به آن‌جا می‌رفتیم. اصلاً اگر دست خود ما بود همه عمر آن‌جا می‌ماندیم. زندگی می‌كردیم. و كنار چنارهای تهرانی عكس می‌گرفتیم. تو از من و من از تو. بعد به باغبان می‌گفتیم كه از هر دومان عكس بگیرد. وقتی باغبان داشت ما را كج و كوله در لنز می‌دید، دست می‌بردم و روسری‌ات را می‌كشیدم. روسری را می‌انداختم روی شاخه چنارهای تهرانی. خرمن موهای بلند و سیاهت می‌افتاد روی سینه. می‌افتاد روی بازو. سفیدی مغلوب سیاه می‌شد. گردنت گم می‌شد. دنبالم می دویدی و من پشت چنارها قایم می‌شدم. شكلك در می‌آوردم و باز فرار می‌كردم. باغبان از پشت چشم‌های درشتش فقط نگاهمان می‌كرد. نگاه می‌كرد و پلك نمی‌زد. وقتی روسریت را می‌آورد پایین هم نگاهت می‌كرد. روسریت را می‌كشیدی روی شانه‌ات و روی موهات و دوربین را از باغبان می گرفتی و به من كه داشتم به سیگار پك می زدم خیره می شدی. وانمود می كردم ناراحتم. و تو عكس می‌گرفتی من سیگار می‌كشیدم. عكس من و سیگار و كبریت. صورت من پشت انبوه دود. عكس حلقه‌های دود. برای همین است كه ما هیچ عكس دو نفره نداریم. همه عكس‌های ما تكی هستند. تو ایستاده‌ای، من تكیه داد‌ه‌ام به چنار تهرانی. تو نشسته‌ای، من دست برده‌ام برای شاخه‌ها. تو روی سبزه‌ها دراز شده‌ای و من نگاه می‌كنم به جای تو روی سبزه‌ها. همیشه تنهایی همراه ما بود.

گفتم:‹‹تنهایی با ماست همیشه››

گفتی: ‹‹با همه است جز ما. ما كه تنها نیستیم.››

گفتم:‹‹انگار از تهران دنبال مان افتاده است.›› و نگاه كردم به رد جاده‌ای كه از تهران می‌آمد و با پیچ و تابی كه می‌خورد به تو می‌رسید. نگاهم می‌افتاد روی تو. از خیرگی نگاهم ترسیدی. پس پس رفتی و من دنبالت دویدم. می‌دویدم و تو جیغ می‌كشدی و فرار می‌كردی. وقتی به تو رسیدم، دست روی دهانت گذاشتم و مدام تكرار می‌كردم:‹‹هیس هیس.››

ساكت كه شدی دستم از دهانت سرید داخل موهات. روسریت نبود. افتاده بود كنار تنه یك چنار تهرانی بزرگ. دستم را كه از لای موهای بلند و سیاهت بیرون كشیدم. خندیدم و گفتم:‹‹نه اینجا نیست.›› نگاهم می‌كردی و باز جیغ زدی:‹‹دیوانه چی می خواهی. دنبال چی هستی؟››

گفتم:‹‹تنهایی. تنهایی این‌جا نیست. با تو نیامده.›› و می‌خندیدم. آن‌قدر بلند می‌خندیدیم كه باغبان می‌آمد. بیلش را هم آورده بود. وقتی رسید، هنوز موهای بلندت آزاد بود. و باد هم نبود. هر دو باغبان را نگاه كردیم و با هم خندیدیم. باغبان روسری‌ات را از شاخه‌ها جدا می‌كرد. نگاه می‌كرد و می‌خندید. می‌خندید و سر تكان می‌داد. وقتی باغبان بر می‌گشت، بیلش را خركش می‌كرد.

گفتم:‹‹تو یگانه‌ای››

گفتی:‹‹كفر یعنی این كه برای عزیزت یگانه نباشی.››

و تكرار كردم:‹‹ تو بی‌نظیری››

حالا كه به تو نگاه می‌كنم. تكرار می‌كنم تو یگانه‌ای. عكس‌های تك نفره‌ای كه از تو گرفتم، این را می‌گویند. و باغبانی كه هنوز و هروقت كه می‌بیندم، می‌پرسد باز كه نیستش. و با دست اشاره می‌كند به خرمنی كه در باد تكان می‌خورد. انگار به نبودنت خو نگرفته است.

من حالا سعی می‌كنم به همه چیزخو كنم. دیگرهیچ‌وقت نگران من نباش. تكرار مكرری بود كه از من سر زد. خوب است كه فردا پنج‌شنبه است.

چون می‌گذرد

0121 — Wed, 28 May 2008 09:44:18 GMT

چون می‌گذرد ملالی نيست.

ملالی نيست اگر بگذرد.

ساز مخالف

0121 — Tue, 27 May 2008 04:39:18 GMT

خشت بر بالين و پا بر تارم هفت آسمان

دست قدرت نگر و منصب صاحب‌جاهی

پی‌‌نوشت:

امروزم را با اين بيت آغاز كردم.

عاقلان دانند كه موضوع اين شعر چيست.

يكي از اين عاقلان دانا دكتر باستانی پاريزی است كه كنارش زانو زده بوديم در محضر يكي از مظاهر ظهور العشق الاعلی

ياد آن روزها بخير

گفتگوهای بيهودگی را بخاطر بسپاريد.

از گفتگوهای بیهودگی

0121 — Wed, 21 May 2008 14:49:18 GMT

غروب بود و سایه‌ها کش آورده بودند تا کنار جوب آب. ما زیر چنا‌رهای تهرانی نشسته بودیم. ریشه‌ی چنارها بیرون افتاده بود و تو مدام با ساق جورابت بازی می‌ کرد. جوراب‌هات سفید بود. من به دست‌هات نگاه می‌ کردم. چند بار وسوسه شدم جوراب‌هات را در بیاورم. و انگشت‌های پات را مالش بدهم، مثل وقتی که پاهای مادر را ورز می‌دادم و مادر مدام لبخند می‌زد و در بین خنده و درد می‌گفت آخ.

چشمم به جوراب‌های سفید تو بود و زنم مدام سرک می‌کشید. گفت سیگارهات را بیارم.

گفتم: هنوز دارم. بسته‌ام تمام نشده.

گفت: تمام کردی صدام کن.

گفتم: تمام کردم صدات می‌کنم.

گفتی: این روزها خستگی عجیبی دارم. از آن‌ها که تجربه‌اش نکرده بودم.

چشمت را که دور دیدم خندیدم. تو فقط به چنارهای تهرانی نگاه می‌کردی. نمی‌دیدی. فقط نگاه می‌کردی.

گفتی: این روزها اشتها ندارم. بی حالم. مثل کسی که به سمت مرگ قدم بر می‌دارد. اما...

وهیچ نگفتی. یعنی می‌گفتی اما با بودنت دردهایم را تحمل می‌کنم. هیچ نگفتی. همان‌طور که هیچ‌چیزی نمی‌‌دیدی و فقط نگاه می‌کردی. ولی من می‌شنیدم.

گفتم: وقتی کسی باشد که دوستت بدارد و نگرانت شود، خستگی از تنت می‌رود.

زنم باز از ایوان سرک کشید و بسته‌ی سیگار را نشانم داد. من نمی‌دیدم و به سایه چنارهای تهرانی نگاه می‌کردم. و می‌خواستم بگویم دردت را خریدارم. نگفتم. می‌دانستم می‌گویی دردم؟ فروشی نیست، فراموشی است. تکیه کلامت همین بود.

نگاهت که به من افتاد دیر شده بود. شاید فراموش کردم چیزی بگویم یا تو فراموش کردی چیزی بپرسی. و سایه چنارهای تهرانی همه‌جا افتاده بود.

گفتی: تو خودت به‌تر از من نیستی. و نگاهم می‌کردی. طوری نگاهم کردی که ترسیدم.

گفتم: من عاشقم. و نگاه کردم به جوراب‌های سفیدت که در سایه بلند ابرها شیری‌ رنگ شده بودند.

گفتی: کجایی؟

کجا بودم که تو دست‌هات جلو چشمم باد می‌‌خورد؟ مثل دست‌های یک مرد بودند. من دست به این بزرگی در هیچ زنی ندیده بودم.

می‌خواستم بگویم: چه دست‌های بزرگی داری. شبیه دست هیچ زنی نیستند. دلم می‌خواست، جوراب‌هات را در می‌آوردم و دست به گرده پات می‌کشیدم.

پرسیدی: گفتم کجایی؟

گفتم: هیچ جا. پنچر کرده‌ام.

گفتی: خوب پاشو پنچری‌ات را بگیر.

گفتم : مهم نیست. زاپاس هم ندارم و همه راه را با چرخ پنچر آمده‌ام.

سایه زنم دوباره افتاد جایی که ما نشسته بودیم. و تو خندیدی شاید من دلم این طور می‌‌خواست. برای همین بلند بلند فکر کردم: تو فقط نگاه کردی به جای که سایه زنم هنوز ایستاده بود. تو گریه نکردی. فقط چند قطره افتاد پایین. فکر کردم زنم حتماً دارد ایوان را آب و جارو می‌کند.

برای همین گفتی: این‌جا باران می‌ بارد.

گفتم: اما این‌ باران معمولی نیست.

گفتی: شاید جایی دور دریایی را به باد داده‌اند.

گفتم: خاک بر سر ابرهایی که راه شمال و جنوب را از هم تشخیص نمی‌‌دهند. و نگاهم رفت جایی که تو نبینی.

گفتی: ما متعلق به کسی یا کسانی هستیم که از دست‌مان بدهند. تو هم این روزها مریضی و در این مریضی گاهی هوش و حواست مال خودت نیست.

گفتم: من فقط پنچرم و همه عمرم یک چرخ پنچر داشته‌ام و همه عمر بی‌زاپاس بوده‌ام.

گفتی: تو خودت را جایی جا گذاشته‌ای.

گفتم: کجا؟

گفتی: من از کجا بدانم.

گفتم: شاید هم کسی مرا با خود برده است. خودت خوب می‌دانی! و یادت رفته بود که زنم روی ایوان ایستاده است.

برای همین پرسیدی: ما چه به دست آوریم؟

گفتم: هیچ. و هیچ را جوری گفتم که خودم می‌ دانستم دروغ می‌ گویم. اما هیچ نگفتم. فقط دوست داشتم دست‌هات را می‌گرفتم. ترسیدم و تکان نخوردم و فکر کردم اگر تکان بخورم، ویرانی بسیار می‌شود و بی‌عدالتی همه‌جا را می‌گیرد. فکر کردم فقط باید نگاه کنم ورزای به جنون کشیده را. و نگاه کردم. سرم را روی گرده‌ی پات نگذاشتم. و نخوابیدم.

گفتم: ما برای به دست آوردن ساخته نشده ایم.

و نگاهت کردم. دو قوس بلند شده بودی و شط آشوب می‌کرد.

گفتم: آدم‌های زیادی در شبانه روز زندگی‌ام جریان دارند. آخرین کسی که پیش از فرو افتادن پلک‌ها به یادم می‌آید معشوق من است. آخرین پیش از خواب.

گفتی: خواب ابدی؟

گفتم: تا خواب ابدی.

همه جا تاریک شده بود. من فقط به چشم هات نگاهم می‌ کردم. و بسته خالی سیگارم افتاده بود روی زمین. جایی که سایه بلند زنی در باد تکان می‌‌خورد. من حتی یک نخ سیگار نداشتم.

چنارهای تهرانی نفس کشیدن را سخت کرده بودند. هوس سیگار کشیدن کرده بودم.

ماسک شهرنوش را اين‌جا بردارید

از گفتگوهای بیهودگی

0121 — Fri, 16 May 2008 16:42:18 GMT

به زنم گفتم: «تو فقط مزد صمیمیت را می‌خوری؟ صداقت بی حد و حصر و معصومیتی که معلوم نیست چقدر مایه دوام زندگی‌ات خواهد بود.»

زنم نگاهم کرد. گفت:«ای کاش این طور بودم.» و به چشم‌های دریده من نگاه کرد. خودم حس می‌کردم که حالا جانور کاملی شده‌ام.

از نگاهم جا خورده بود. و با ترس و دلهره پرسید:«چه کار باید بکنم؟»

حس کردم مثل همیشه آماده هر گونه ایثاری هست. می‌خواهد روحش را ساندویچ کند و با یک نوشابه خنک روی میز بگذارد.

گفتم:«تو این دنیا عده‌ای مزد حماقت‌شان را می‌خورند. عده‌ای مزد دروغ‌هایی که از قبل گفته‌اند یا هر روز تکرار می‌کنند.»

حرف نمی‌زد و همچنان نگاهم می‌کرد. تلخ‌ترازهمیشه ادامه دادم: «عده‌ای هم، زنده هستند چون هیچ خاصیتی ندارند. رگ ندارند و در کله‌هاشان فقط چیزی دارند که هزار سال است تاریخ مصرفش گذشته است.»

همچنان نگاه می‌کرد. دوست داشتم به‌اش می‌گفتم عزیزم در این دنیا باید هوشیار باشی. باید کمی هم دروغ یاد بگیری. باید بدانی که رو راستی فقط برای شروع بد نیست. ما مردمی هستیم که یک عمر زندگی می‌کنیم تا فقط نشان بدهیم رو راست و صمیمی هستیم.

هیچ نگفتم و فقط نگاه می‌کردم به زنم که می‌رفت فنجان قهوه بعدازظهر جمعه را پر کند. قهوه بعدازظهرجمعه و سکوت طولانی تنها رفتار صادقانه این سال‌هاست. یادم آمد در زندگی‌ام چقدر آدم چیز فهم دیده‌ام. رنج می‌کشیدند و رنج دیگران را درک می‌کردند. بعضی دانایانی هستند که هیچ ثمره‌ای جز ناکامی نگرفتند و در عین حال چقدر بدبخت شدند. بدبختی ما دقیقاً همین‌جاست.

چشم‌های سگ آبی را این‌جا ببینید

از گفتگوهای بیهودگی

0121 — Wed, 14 May 2008 11:48:18 GMT

حتماً احوالت خوب است. چرا خوب باشد؟ چرا خوب نباشد؟

سه روز است كه دراز شده است داخل تخت و سیگار دود می‌دهد. مثل این‌كه باور ندارد سه روز گذشته است. دارد نگاه می‌كند. نگاه می‌كند به آینه‌ی دیواری كه آخر شب به دیوار كوبیده شد. و هزارتكه شد. كار خودم بود. نمی‌خواستم چیزی را ببیند. نمی‌خواستم متوجه رنگ زرد یا پف چشم‌هاش باشد.

نباید بفهمد دیروز كی بوده و یا امروز چه‌وقت است. حالا امروز و آینده براش فرقی نمی‌كند. فعلاً حالش خوب است. یا این جور نشان می‌دهد. همین كه دراز افتاده است تو تختخواب و هی سیگار پشت سیگار می كشید، حالش خوب است دیگر. شاید دارد انكشاف عالم می‌كند. به مسائل بغرنج فكر می‌كند و راه حل‌های بغرنج پیدا می‌كند. شاید راه‌حلی از نوك قلابش افتاده آن پایین که سرش افتاده روی زانو. راه حل‌ها به قلابش نوك می‌زنند و باز فرار می‌كنند. نوک می‌زنند و فرار می‌کنند.

دارد فکر می‌کند ساعت چند است؟ ساعت چند است واقعاً! من که خودم هم نمی‌دانم. غرق گذشته است و گذشته همیشه خودش را با تمام خاطراتش و حال و هواش به او تحمیل می‌کند. بگذار گذشته با تمام قوا حمله كند. بگذار كمی خوش خوشانش بشود. می‌توانم همین‌جا رسواش كنم. مچش را بگیرم. مچش را پیش همه باز كنم. مردك شیاد كلاهبردار پفیوز. می‌خواهید بگویم چه دردی دارد؟ این مرض كه به جانش افتاده و مثل خوره آهسته آهسته روحش را می‌خورد از كجاست؟ فعلاً زود است. نباید همه چیز را راحت‌الحلقوم کرد. رسواش نمی‌كنم. مورچه چی هست كه كله‌پاچه داشته باشد! حالا كه بوی روشنفكری می‌دهد كمی رعایتش می‌كنم. حداقل من تو سرش نمی‌زنم. الان وقتش نیست. كی می‌داند یك ساعت بعد چه می‌شود. یك ساعت بعد كی بالاست و كی پایین. كی زنده است و كی مرده! دارد فكر می‌كند. بگذار فکر کند. بگذار به تنها کاری که بلد است و برایش ساخته شده است بپردازد. مثل همیشه به گذشته فكر می‌كند. معلوم است. از استیل ایستادنش و سیگار کشیدنش معلوم است. از حدقه چشم‌هاش هم می‌شود فهمید. گاهی حدقه چشم‌هاش تنگ می‌شود و گاهی گشاد. انگار از بس عرق دو آتشه خورده كه می‌خواهد جفت چشم‌هاش بپرند بیرون. ولی نه، با این حال و روز كبد، عرق نه. عرق می‌کشدش. یک راست می‌بردش جهنم. تریاك هم نه. اصلاً هیچی. همین غصه‌خورعالم بودن براش كافی است. دارد به یكی یا بیش‌تر فكرمی‌كند. این می‌شود و باورپذیر هم هست.

من خودم همیشه به یکی فکر می‌کنم. به یکی که سخت دوستش دارم. می‌پرستمش. بر و رو كه دارد و یك جفت چشم گیرا. اجازه می‌دهم به عشق فكر كند. به همه معشوق‌هاش فكر كند. آن هم یك‌جا و در یك زمان. می‌شود بگذارم مثل قجرها حرمسرا داشته باشد. چرا نمی‌شود. كافی است زمان را بشكنم. زمان را فشرده كنم و همه زن‌هایی را كه دوست داشته یك‌جا حاضر و آمده بگذارم توی صحنه. قبلاً هم این كار را كرده بودم. سرباز مسلسل به دست را برده بودم به صحرای كربلا و یك قوطی كنسرو، یك قمقمه آب دستش داده بودم. خورده بود و عربده كشیده بود. می‌شود، كافی است زمان كمی این‌ور یا آن‌ور بشود. آن وقت می‌بینیم هركدام از ما یك شازده قجری هستیم با خیل حرمسرا و ندیمه و غلام و كور باش و كر شو.

خوب تو همین فرصت که من وراجی می‌کردم، همه آمده‌اند. خوبی عالم لطیف به همین است. با یک اشاره مرده و زنده حاضر می‌شوند. حالا دور و برش غلغله است. یکی اخم می‌کند و یکی می‌خندد. یکی هم با دست‌هاش اشاره می‌کند به او. گویی همه‌ی گذشته دارند با هم همه چیز را می‌بینند. مثل فیلم همه چیز روی پرده افتاده است. همه چیز عیان است. و همه تعجب می‌كنند از این همه برهنگی. حقیقت عریان. برهنگی پوچ. دروغ دروغ و باز هم دروغ. گاهی خیانت. گاهی صدای نفس‌های ممتد و گاهی پشیمانی، دلزدگی و حال به هم خوردگی و بالا آوردن و بالا آوردن.

می‌خواهد فرار كند. كجا؟ کجا می‌تواند برود. بگذار فرار کند. ریسمانش دست من است. دلم می‌خواهد سر راهش را بگیرم. دلم می‌خواهد همه درها را به روش ببندم. بندازمش جایی كه فقط تو سر خودش بزند. جایی كه مرده‌هاش بیایند جلو چشمش. اما هنوز یك راهی را باز گذاشته‌ام.

آینده. آینده تنها دری است كه هیچ‌وقت بسته نمی‌شود. هیچ‌وقت در آینده جا كم نمی‌شود. كسی در آینده نمی‌میرد. هیچ كس بده‌كار نیست. آینده نه اجاره دارد و نه مالیات. می‌فرستمش به سمت آخرین در. آخرین قلمروی كشف نشده. جایی‌كه جا و وقت برای سلطنت همه هست. جایی‌كه مثل هیچ‌جای دیگر نیست. كور هم آن‌جا راحت است. با رویای داروی شفابخشی كه همه كوری‌های عالم را درمان می‌كند. بی‌نیاز به هیچ دست‌كشی یا خرکشی. این یكی را خودش فوت آب است. روان روان. ولش كنی تا ته‌اش می‌رود. تا آخر همه‌ی رویاهای محال. قلمروهای ممنوعه. حالا دارد رویا می‌بافد. از كجا معلوم! از کجا معلوم است؟ ساده است. از گونه‌هاش كه بالا و پایین می‌پرد. آینده، آینده بد جایی است. تنها جایی كه نباید دروغ بگویند. نباید فریب بدهند. لااقل این مردك باید دو تا چشم درست و صادق تو وجودش باشد. این همه روده كج كافی نیست؟ چشم‌هاش بی‌حال است و كم كم دارد گرد می‌شود. حالا دارد برق می‌زند. دارد لذت می‌برد. چشم‌هاش را بسته است. دارد دست دست عرق می‌كند و تمام نسوجش باز شده است. حتماً یك لیوان آب می‌خواهد. آب بدنش كم شده. خوشی به این آدم نیامده است. سیگارهاش كجاست.

مردك! ولش كنی دنیا را به خرابی می كشد. گندش بزنند. آسایش خودش به جهنم. دست و بال من از تك و تا افتاد. می‌خواهی حالش را بگیرم. از تاج و تخت بکشمش پایین. می‌خواهید كمی گریه كند؟ برای این کار باید به گذشته برگردد. به پدرش فكر كند. شاید اصلاً دوستش نداشته باشد؟

مادر چی؟ مادر شوخی بردار نیست. من هم اگر كسی را به گریاندن وادار كنم باید یاد مادرم كنم. یاد آخرین نگاهش كه هرگز ندیدم. نخواستم ببینم و حالا همیشه دنبال آخرین نگاه مادرم می‌گردم. می‌خواهم حالش را بگیرم. خاطره‌ها را باید فرا خواند. رویای کسانی که دوستشان دارد و نیستند. باید زندگی بخشید به این نیست‌ها و اهل نیستی. باید بسازم و باید با صبر و حوصله هم بسازم. همه چیز را. این قسمت را بگذار به وقتش. نباید دستش را به همین زودی باز كرد. برش می گردانم به زمان حال. به جایی كه همین حالا افتاده است. داخل همین تختخواب كه چرك مرگ شده است و این جنازه بو كرده‌ی متعفن را گاهی بیرون می‌کشد. خانه‌ای باید بسازم و اگر نیاز بود صندلی لهستانی‌اش را و آدم‌هایی که دور و بر پذیرایی پلاسند یا در اتاق خواب مثلاَ خوابیده‌اند ولی بیدارند. نه حیف است. نمی‌خواهم خلوتش را به هم بزنم. مرگ در آرامش موهبتی است كه تا حالا به كسی نبخشیده‌ام. مرگ در آرامش فقط شایسته مادر خودم بود. حالا نمی‌نویسمش. هنوز آن قدر نكشته‌ام كه دستم به كشتن اخت باشد. آن قدر كه مادر خودم را راحت بكشم. راحت نمی كشم این روزها.

برای الان سیگار روشن با سرفه‌های پی در پی چیز بدی نیست. سلاح موثری است كه خیلی‌ها را كشته است. رد هم نمی‌دهد به كارآگاه و پلیس.

عجالتاً بگذار كمی هوا بخورد. من برای كشتن وقت زیاد دارم. خسته است. باید راهش ببرم از میان باغچه کوچک حوض. شاید همین‌جا یک حوض کوچک نقره‌ای گذاشتم. اصلاًَ تمام حیاط را دادم گل‌کاری کردند. شاید همین‌جا، میان این گل‌ها کار را تمام کردم. چطور است؟ مرگ و باغچه گل را می‌گویم! باغبانش حتماَ باید لر باشد و باید سبیل داشته باشد.با دو چشم گرمش همه را مجذوب خودش بکند. همیشه از جذبه آدم‌های ساده و بی‌سواد خوشم آمده است. معركه هستند اگر كمی هم هوش اجتماعی داشته باشند. می‌شود به‌شان اعتماد كرد. مخصوصاً با روشنفكرهای مردم‌گریز خیلی‌خوب جفت می‌شوند. حالا شاید یکی گیر بدهد چرا باید باغبان خانه لر باشد.

فکر می‌کنم این‌جا دست خودم را باز گذاشته‌ام. همین‌جا فرصت یک خطابه غرا را به خودم اعطا کرده‌ام. بگذارهمین‌جا گریزی بزنم به تاریخ و رنج تاریخی ما یا به نجابت و روح و نیستی و نابودی ارزش‌های اخلاقی. اصلاً یك چیزی روی سینه‌ام سنگین است. اگر نگویم می‌ترکم. چرا این روزها این همه بی‌عرضه‌ایم؟ هیچ‌چیزی تكان‌مان نمی‌دهد. اگر ببینیم دو تا جوان مادر بزرگ‌مان را بلند می‌كند و مادر بزرگ‌مان داد و بیداد می‌كند، زیر لب می‌گوییم خوشش می‌آید مادرغر.

این روزها فقط می‌توانم بگویم ما حساسیت‌مان را از دست داده‌ایم. ما دیگر آدم نیستم. چیزی افتاده است. چیزی شكسته است و چیزی همه‌جا را گرفته است. روی این چیز من حرف دارم ولی فعلاً جاش نیست. می گذارم به وقتش.

باید مواظب باشم زیر علم هیچ دینی نرود. دین و فاشیست تا ابد از این دو گریزانم. البته این‌جا کار می‌برد و زیاد هم کار می‌برد. باید چند نسل را به صف کنم. برایشان شناسنامه درست کنم و وطن. باید این‌جا به سینه بزنم، وطن وای وطن وای. ولی این آدم اهل این حرف‌ها نیست. شاید کس و کارشان را در جنگ روس یا چالدران به دم توپ عثمانی و روس بستم. حالا. باید این‌جا فقط به خطابه گیرایی قناعت کنم. همین جا چشم‌ها و سبیل باغبان لر به صحنه‌ام خوب می‌آید.

خوب فعلاَ باید از خانه خارج شوم. خودم هم سیگار ندارم. یادم باشد که آدمم خسته است. چند روزی حبس بود است. دلش قدم زدن می‌خواهد. دلش آدم می‌خواهد. می‌خواهد ببیند پشت این در و توی این شهر چه خبر است. باید در را همین الساعه باز کنم. بگذار در دود و بوق آدم‌ها گم بشود.

چه اهمیتی دارد مردك. او هم یکی مثل بقیه. باید به این نیاز این میل فراراز خود و فرار از دیگران این مردم گریزی پایان بدهم. در را باز می‌کنم. همین حالا. و صداها می‌ریزند داخل این همه خلوتی. ساحل جلوی چشمش ایستاده است. مثل رعنایی یک دختر باکره. و صدای موج‌ها و مه‌ای که تا جنگل جلو کشیده، همه‌جا را گرفته است. ساحل لخت، راحت کنار دریا افتاده است.

انگار خوابیده است و اگر هم بیدار است هیچ التفاتی ندارد. می‌خواهم برش گردانم به خانه. می‌ترسم سرما بخورد. برش گردانم روی همان تختی که چند روز تمام او را درآغوش گرفته بود. و دود سیگار و پوش خاکستر سیگار، ملافه‌های سفیدش را مثل ذغال کرده بود. می‌خواهم بیاید تو خانه و در را پشت سرش ببندم. بیاید داخل و پشت بدهد به در و چشم‌هاش را ببندد. ریه‌اش ضعیف است. تحمل این لطافت هوا و این همه اكسیژن خالص را ندارد. بیاید داخل همین تاری که دور خودش طنیده است.

سر بر می‌گرداند سمت دریا و موج‌ها. می‌خواهد چه کند؟! چرا دستش را داخل جیبش می‌کند. می‌خواهد سیگار بکشد. دستم را بالا می آورم و بو می‌کنم. حال خودم هم از بوی سیگار به هم می‌خورد. سیگار را چرا می‌اندازد؟ چرا زیر پا له‌اش می‌کند. کجا فرار می‌کند. برگرد این‌جا. برگرد تو رختخوابت. برگرد تا مریض نشده‌ای. چرا گوش نمی‌دهد. دارد می‌دود. حالا دیگر دیر شده است. شاید قاطی کرده. رفت تو آب سرد است. رفت تو موج‌ها. رفت. الان است که کار دست خودش بدهد. كجا رفت. دیگر نمی‌بینمش. پیداش نیست. رفت زیر موج‌ها. یک موج بزرگ دیگر آمد. دیگر اصلاَ نمی‌بینمش. فاتحة‌مع‌صلوات. حتماَ مرده است.

خوب تمام شد. عالی بود. از نتیجه كار راضی‌ام. به‌تر از این نمی‌شد آدم بكشی. من همیشه برای كشتن غرق شدن را توصیه می‌كنم. از آدم اسطوره می‌سازد. حالا باید یک سیگار بکشم. خیلی وقتم را گرفت. ولی خوب از کار درآمد. از نتیجه كار راضی‌ام. مخصوصاَ جایی که ایستاده بود رو به روی موج‌ها، جایی که فکر می‌کرد الان است که برود تو شهر. فکر می‌کرد خودش را می‌اندازد زیر چرخ یک ماشین. ولی خوب این‌جا من همه کاره هستم. من می‌گویم چه کسی چطوری بمیرد و چطوری زندگی کند. برای این بود که آوردمش این‌جا. جایی که فقط دریا حاکم است و ماسه‌های نرم بادی ساحل. راهی ندارد جز دریا و جز آب. حتماَ الان دارد به ماهی‌هایی که این موجود غریب را نگاه می‌کنند فکر می‌کند. حتماً ماهی‌ها از وجود این هیولای ناشناخته شاخ درآورده‌اند. همین‌جا رهاش می‌کنم. قساوت حدی دارد. ممکن است خودم را هم دلزده کند. حالا راحت راحت آن‌جا ته آب دراز شده است و خوابیده است.

برای ویرایش اول خوب است. کارم تمام شد. دستم درد نکند.

حالا باید چه کار کنم؟

پ.ن:

۱- گفتگوهای تنهایی رمان‌فیلمی است که دارم به‌اش دست درازی می‌کنم. و فتحش می‌کنم همین روزها.

۲- سبک نوشتن این مطالب کاملاْ بداهه‌نویسی است.

۳- همه این کارها را برای پیدا کردن لحن خودم انجام می‌دهم. لحنی تازه و بدیع که با حال و احوال این روزهایم جور باشد. با من و خواننده مهربان باشد. زنده باشد و نگذارد خواننده بخوابد.

۴-- قسمتي از رمان بادبادك‌باز را اين‌جا بخوانيد